Twórcy MFS TRANS/MISJE



ojciec Andrij Duda – kapelan wojskowy, kapłan Książęcej Świątyni Świętego Mikołaja (Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego) we Lwowie

Bezpośrednio zderza się z problemami żołnierzy, ponieważ służy jako kapelan wojskowy, jest wolontariuszem. Ojciec nie mógł pozostać bezczynny już podczas Rewolucji Godności, pojechał pomagać i wspierać ludzi w trudnych chwilach. A potem, kierując się taką samą motywacją – pojechał do Donbasu w charakterze kapelana.

W rozumieniu ojca Andrija kapłan XXI w. to pasterz duchowy, który blisko obcując z ludźmi i służąc im, dostrzega wyzwania współczesności i próbuje znaleźć na nie odpowiedzi poprzez prawdy Ewangelii. W ostatnich latach jego posługi wokół duchownego zgromadzili się współwyznawcy. Wraz z pracownikami Lwowskiego Domu Oficerów, wolontariuszami, artystami, nieobojętnymi obywatelami pomagają żołnierzom, jeżdżą do nich z koncertami, i nie tylko wspólnie tworzą nowe projekty dla zdemobilizowanych, lecz także je realizują.


Bohdan Rewkewycz – reżyser, aktor teatralny

Ukończył Katedrę Studiów Teatralnych i Aktorskich Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. I. Franki oraz Katedrę Reżyserii tej samej uczelni. Z powodzeniem łączy działalność aktorską i reżyserską. Jego inscenizacje były prezentowane na wielu festiwalach, gdzie był nagradzany, m.in. w 2007 r. za debiut reżyserski „Bezimienna gwiazda” na Festiwalu Młodej Reżyserii „Tarnopolskie wieczory teatralne. Debiut”, za spektakl „Dwa dni... Dwie noce...” podczas VII Festiwalu Teatralnego „Premiera sezonu 2009” w Iwano-Frankowsku czy w 2013 r. za spektakl „Kateryna” na II Festiwalu Młodej Reżyserii imienia L. Kurbasa.

W Narodowym Ukraińskim Teatrze Dramatycznym im. M. Zańkowieckiej oprócz „Kateryny” T. Szewczenki wyreżyserował m.in. „Pollyannę” E.H. Porter, „Bezimienną gwiazdę” M. Sebastiana, „Cud-kwiat” N. Bojmuk, „Dwa dni, dwie noce...” według „Romeo i Julii” W. Szekspira, asystował też przy inscenizacji „Księżniczki czardasza” I. Kalmana. „Pollyannę” i „Bezimienną gwiazdę” przygotowywał także w Czernihowskim Teatrze Młodzieżowym.

Bohdan Rewkewycz wyreżyserował tez dwa koncerty Orkiestry Teatru im. M. Zańkowieckiej, a także pierwszego Festiwalu Ukraińskiej Kultury Średniowiecznej w twierdzy Tustań.

Hana Mikoláškova – reżyserka, scenarzystka, dramaturżka,
kierownik artystyczny Teatru Miejskiego Zlin, saksofonistka

Studiowała wiedzę o teatrze na Uniwersytecie Masaryka w Brnie. Ukończyła reżyserię dramatyczną na Akademii Muzycznej i Teatralnej w Brnie (JAMU). Jest doktorantką na Wydziale Reżyserii, naucza przedmiotu muzyka sceniczna.  

Pracowała w Teatrze Polárka w Brnie, w brneńskim radiu, a od 2012 r. jest kierownikiem artystycznym i reżyserem w Teatrze Miejskim w Zlinie. Współpracowała m.in. z teatrami: Studio Marta, Teatr Narodowy w Brnie, Teatr Słowacki w Uherské Hradište, Teatr Morawski i Teatr Tramtária w Ołomuńcu, Teatr Wschodnioczeski w Pardubicach, Teatr Śląski w Opawie.

Oprócz pracy teatralnej realizowała również projekty muzyczne np. z chórem Ars Brunensis Chorus, z brneńskim big-bandem B Side Band. Jest saksofonistką w zespole muzycznym Gentle Irony Trio a Golden Delicious.

Jest autorką scenariuszy i adaptacji: BAR(D) lub Życie Charlesa Bukowskiego, Mowgli, Staroczeskie bajki i opowiadania, Dzikie hipopotamy czy Borroughs!, Szkoła fundamentem życia i innych. Jest współautorką scenariuszy: Merteuil – Valmont – de Sade, Labirynt świata i raj serca… i in. Już jej absolwenckie inscenizacje brały udział w festiwalach teatralnych, gdzie były zauważane i nagradzane, np. Jej historia wg M. Crimpa w Studio Marta na Festiwalu Szkół Teatralnych ZLOMVAZ w Pradze. Jej musical Grek Zorba uzyskał nagrodę widzów APLAUS, jako najlepsza inscenizacja sezonu 2012/2013 w Zlinie.

Peter Palik – dramaturg, reżyser, aktor

W 2003 r. ukończył studia na kierunku resocjalizacji na Uniwersytecie M. Bela w Bańskiej Bystrzycy. Następnie został przyjęty na Wydział Aktorski VŠMU (Wyższa Szkoła Sztuk Scenicznych) w Bratysławie, gdzie na Wydziale Sztuki Lalkarskiej studiował reżyserię scen kukiełkowych i dramaturgię.
Jako dramaturg i reżyser pracuje z wieloma teatrami na Słowacji, w Czechach i na Węgrzech. Współpracuje także z Radiem i Telewizją Słowacką. Pomimo intensywnej pracy reżyserskiej i autorskiej jest wykładowcą Katedry Lalkarskiej na Wydziale Twórczości Teatralnej VŠMU, gdzie w 2017 r. po habilitacji, uzyskał stopień docenta. Za swoją twórczość artystyczną otrzymał wiele cennych nagród w kraju i za granicą.  


Katarzyna Szyngiera – reżyserka

Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Laureatka nagrody głównej festiwalu Koszalińskie Konfrontacje Młodych „m-teatr" 2015 za spektakl „Świadkowie albo nasza mała stabilizacja” zrealizowany w Teatrze Współczesnym w Szczecinie na podstawie dramatu T. Różewicza. W tym samym teatrze w 2017 r. wyreżyserowała prapremierę „Feinweinblein” W. Murek. Reżyserka spektakli „Bóg w dom” oraz „Swarka” w Teatrze Polskim w Bydgoszczy opartych na reportażach, których jest współautorką wraz z Mirosławem Wlekłym (publikowanych m.in. w magazynie „Duży Format”). Jej spektakle wystawiane były we Wrocławskim Teatrze Współczesnym – „Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem”, „Tajemniczy ogród”, Bałtyckim Teatrze Dramatycznym – „Pożar Reichstagu”, Teatrze Polskim w Bielsku-Białej – „Sferia”, w ramach Malta Festival – „Autobus jedzie”), w Muzeum Powstania Warszawskiego – „Przypisy do Powstania”. W ramach projektu WFDiF „Teatroteka” zrealizowała teatr telewizji „Zgaga”. We współpracy z JCC Polska i Muzeum Polin realizuje projekt „1968 PRZEPRASZAMY” dotyczący tragicznych wydarzeń Marca ’68 roku. Współtworzy zainicjowany przez Krystynę Duniec Objazdowy Uniwersytet Powszechny im. Ireny Krzywickiej.

 

Martyna Łyko – reżyserka teatralna i operowa

Stypendystka Rady Regionalnej Burgundii, studiowała na uniwersytetach w Lille, Nafplio i w Londynie. Reżyserię Teatralną ukończyła, realizując prapremierę opery „No Exit” (2012). W Polsce zadebiutowała w Rzeszowie spektaklem „Coś w rodzaju miłości” (2016). W ubiegłym sezonie wyreżyserowała dwie prapremiery: „Single Radicals” (Teatr im. Jaracza, Olsztyn), oraz „Dziecko” (Teatr Współczesny, Szczecin). Interesuje ją teatr oszczędny z ambicjami #eko, #green, #womenwillsavetheplanet.

Marta Bury – aktorka, tancerka, choreografka, socjolog

Autorka ponad czterdziestu choreografii teatralnych m.in.: „Salome” O. Wilde’a w reż. O. Żiugżdy w Teatrze Maska w Rzeszowie, „Trzy siostry” A. Czechowa w reż. M. Miklasz w Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie, „Iwona, księżniczka Burgunda” W. Gombrowicza w reż. M. Miklasz w Teatrze Nowym w Poznaniu, „Odys, wracaj do domu” M. Bartnikowskiego w reż. Marcina Bikowskiego w AT w Białymstoku, a także „Edyp”, „Okamgnienie”, „Kołysanka”, „Wyprawa na żmirłacza”, „Ogrody przyjemności” – wszystkie dla Teatru O.de.la.

Kilkakrotnie nagradzana za choreografie m.in. do spektakli: „Kołysanka” (2004), „Duszno” (2007), „Łagodna” (2016) oraz za role teatralne na festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą. Laureatka nagrody Marszałka Województwa Podkarpackiego za wybitne osiągnięcia artystyczne, Prezydenta Miasta Rzeszowa, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Członkini Rzeszowskiego Stowarzyszenia Inicjatyw Artystycznych „Pełna kultura”, w którym zrealizowała spektakle: „Bobok” (2012), „Macondo” (2010), „Siostry” (2011).

Lech Raczak – reżyser, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych, teatrolog

Współzałożyciel Teatru Ósmego Dnia (1964), w latach 70. i 80. kierownik artystyczny i reżyser wszystkich przedstawień tego zespołu. W latach 1995–98 dyrektor artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu, od 1993 do 2012 r. był też dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Malta w Poznaniu; od 2003 r. jest wykładowcą Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Współpracował jako reżyser z niezależnymi zespołami w Polsce (Sekta, Asocjacja 2006, przedstawienia dla Centrum Kultury Zamek i Festiwalu Malta) i we Włoszech (m.in. Basho z Modeny, Arca z Katanii). Reżyserował w teatrach dramatycznych (m.in. Teatr Polski, Poznań, Teatr A. Fredry, Gniezno, Teatr Studio, Warszawa, Teatr Miniatura, Gdańsk, Wrocławski Teatr Współczesny i Teatr H. Modrzejewskiej, Legnica, z którym jest aktualnie najbliżej związany). Od 2014 r. realizuje autorski program szkoleniowy i cykl przedstawień w Fundacji Orbis Tertius w Poznaniu. Łącznie wyreżyserował ponad 70 przedstawień, jest autorem scenariuszy większości z nich. Autor tekstów teatrologicznych publikowanych w Polsce i zagranicą; w 2012 r. ukazała się trzytomowa edycja jego „Pism teatralnych”.


Piotr Tetlak – architekt wnętrz, scenograf, rzeźbiarz,

autor widowisk plenerowych i działań wizualnych

Urodzony w Rzeszowie, profesor i prowadzący Pracownię Zjawisk Teatralnych, a także kierownik Katedry Scenografii na Wydziale Architektury Wnętrz i Scenografii Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Autor prospektów organowych w Polsce. Pełni opiekę artystyczną nad paradą z okazji dnia Świętego Marcina w Poznaniu. Założyciel widowiskowego Teatru Asocjacja 2006 (Polski Nurt Teatru Plastycznego) i Fundacji Asocjacji 2006. Przez ponad 20 lat stworzył ponad 200 projektów – jako projektant scenografii, wystawiennictwa, inscenizacji, jako animator, producent i realizator. Jest wyróżniany, nagradzany przez rektorów i władze miasta za działalność dydaktyczną, organizacyjną i projektową. W 2010 r. został odznaczony odznaką honorową Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za zasługi dla Kultury Polskiej.

Szymon Bogacz – muzyk, dramaturg

Studiował na Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, grał na trąbce w takich orkiestrach jak: Sinfonia Varsovia, Filharmonia Narodowa, Polska Orkiestra Radiowa. Absolwent scenariopisarstwa na PWSFTViT im. L. Schillera w Łodzi, stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od 2013 do 2016 r. pełnił funkcję dramaturga i kierownika literackiego w Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze.

Napisał kilkanaście dramatów, które doczekały się kilku realizacji scenicznych, m.in. „W imię Ojca i Syna”, „Allegro moderato”, „Koło kwintowe – fragmenty”, „Nocami i dniami będę tęsknić za Tobą”. Spektakl „Karskiego Historia Nieprawdziwa” w reż. Julii Mark (Teatr im. C.K. Norwida, Jelenia Góra) został nagrodzony Srebrnym Kluczykiem w kategorii najlepszy spektakl teatralny, a słuchowisko na podstawie tego tekstu statuetką TALANTONA. „Karskiego Historia Nieprawdziwa” znalazł się także w finale 21. Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Na 1. Festiwalu TEATROTEKA FEST (2017) nagrodę za najlepszy tekst dramatyczny jury przyznało sztuce „Zakład Doświadczalny Solidarność” Szymona Bogacza (spektakl Teatru Telewizji w reż. Adama Sajnuka).

Sławomir Kupczak – kompozytor

Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu oraz kompozycję komputerową. Odbył ponadto studia podyplomowe w zakresie: kompozycji specjalnej, kompozycji komputerowej oraz muzyki teatralnej i filmowej. Brał udział w międzynarodowych kursach dla młodych kompozytorów w Polsce i zagranicą. Jego utwory „Anafora VI” i „Anafora VII – Lament” otrzymały wysokie lokaty w konkursach dla młodych kompozytorów. „Anafora V”, „Res facta” i „4 tańce z przygrywką” reprezentowały zaś Polskie Radio w konkursach międzynarodowych.

Jest twórcą muzyki solowej, kameralnej, symfonicznej, elektroakustycznej, teatralnej (do przedstawień w reżyserii m.in. Jakuba Porcariego, Krzysztofa Globisza, Marii Spiss czy Pawła Passiniego) i filmowej. W maju 2015 r. odbyła się premiera jego opery kameralnej „Voyager w reż. Michała Borczucha, napisanej na zamówienie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie.
Komponował na zamówienie m.in.: Międzynarodowego Festiwalu Warszawska Jesień, Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, Światowych Dni Muzyki MTMW we Wrocławiu, festiwali Musica Electronica Nova i Musica Polonica Nova, Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia.

Jego utwory były wykonywane na najważniejszych festiwalach w Polsce (m.in. Sacrum Profanum, Poznańska Wiosna Muzyczna, Festiwal Muzyki Polskiej w Krakowie, Warszawskie Spotkania Muzyczne,) i za granicą (Kontrasty (Ukraina), International Actual Music Festival The Other Space w Moskwie, Ohren auf Europa – Biennale der Neuen Musik w Düsseldorfie, Synthèse w Bourges, Polska!Year w Wielkiej Brytanii, Sonorites Festival w Belfaście).

Łukasz Wódecki – dyrygent

Absolwent Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie skrzypiec, a także Dyrygentury Symfoniczno-Operowej. Stypendysta Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Uczestnik krajowych i międzynarodowych konkursów dyrygenckich. W swoim dorobku posiada udział w wielu prestiżowych festiwalach i nietypowych projektach muzycznych, m.in. w Festiwalu Muzyki i Sztuki Krajów Bałtyckich „Probaltica” w Toruniu, projektach „Steve Nash & Turntable Orchestra oraz „N.K.D.M” S. Badalova. Wraz z orkiestrą Filharmonii Podkarpackiej poprowadził polskie prawykonanie koncertu fortepianowego J. Bruzdowicz oraz światowe prawykonanie I symfonii E-dur op.73 „Evocation – Symphonie Fantastique” R. Koczalskiego.

Gościnnie współpracował m.in. z: Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Szczecińskiej, London Contemporary Orchestra, Orchestre national de Montpellier, Strauss Waltz Orchestra, którą poprowadził podczas tournée po Chinach. Dyrygował również pierwszym polsko-ukraińskim zespołem muzyki współczesnej Neo Temporis Group.
Nagrał kilka albumów muzycznych.

Naira Ayvazyan – sopran ormiańskiego pochodzenia

Absolwentka Prywatnej Szkoły Operowej A. Teligi. Ma na swoim koncie występy m.in. w: Gliwickim Teatrze Muzycznym, Operze Bytomskiej, Operze Krakowskiej, Operze i Filharmonii Podlaskiej, Teatrze Małym w Łodzi. Koncertowała w repertuarze operowym i operetkowym w Filharmonii Śląskiej, Zabrzańskiej, Rzeszowskiej pod batutą znakomitych dyrygentów takich jak: Marcin Nałęcz Niesiołowski, Lesław Sałacki, Sławomir Chrzanowski. Wielokrotnie występowała na najważniejszych festiwalach muzyki operetkowej, operowej i sakralnej. Naira Ayvazyan jest również producentką projektów muzycznych, takich jak „Broadway Show” czy „Rendez vous” z gwiazdami polskiej sceny kabaretowej.

Michał Sławecki – kontratenor

Absolwent Wydziału Wokalnego Uniwersytetu Muzycznego im. F. Chopina w Warszawie.

Zadebiutował podczas studiów jako Książę Orlovsky w „Zemście nietoperza” J. Straussa w Operze na Zamku w Szczecinie oraz jako Neron w „Koronacji Poppei” C. Monteverdiego w Teatrze Collegium Nobilium w Warszawie. Występował m.in. w: Filharmonii Narodowej w Warszawie, Filharmonii w Szczecinie, Operze Śląskiej w Bytomiu, Teatrze Polskim w Warszawie, Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie, Teatrze di Manoel na Malcie. Koncertował także na Litwie, Łotwie, w Rzymie, we Francji, w Niemczech, Grecji, Austrii oraz Kazachstanie.

W swoim repertuarze koncertowym ma liczne dzieła od muzyki barokowej po muzykę współczesną. Współpracuje z wybitnymi polskimi kompozytorami, takimi jak Paweł Mykietyn, Maciej Zieliński, Andrzej Zarycki.
Zrealizował też wiele nagrań CD, radiowych oraz telewizyjnych.

Vítězslav Marčík bardziej znany jako Víťa Marčík to reżyser, scenarzysta, aktor, muzyk, lalkarz amator, czołowy przedstawiciel i założyciel alternatywnego teatru rodzinnego pn. Teatr Víti Marčíka. Jest żonaty z Evą, która również współpracuje przy przygotowaniu przedstawień. Mają sześcioro dzieci.

Marek David ukończył Wydział Dramaturgii wybierając specjalizację teatralną na Uniwersytecie Śląskim w Opawie. Obecnie studiuje w Akademii Sztuk Muzycznych L. Janáčka w Brnie, na Wydziale Twórczości Audiowizualnej w Teatrze. Jest autorem inscenizacji teatralnej „Biały Łabędź”. Współpracował z Narodowym Teatrem Morawsko-Śląskim przy wideo-kampanii podczas przygotowania inscenizacji rock opery „Jesus Christ Superstar”. Kręci klipy muzyczne przy współpracy z zespołem Noemiracles. Pasjonuje go teatr muzyczny, historia Bliskiego Wschodu  i elektronika apple.

Vojtěch Štěpánek – aktor, reżyser

Studiował aktorstwo w Konserwatorium Praskim. W latach 2005–2011 współtworzył Teatr Strašnice w Pradze, gdzie pracował jako aktor, a także jako reżyser i członek kierownictwa. Brał udział w tworzeniu wielopokoleniowego zespołu aktorów, który zdobył renomę na praskiej scenie teatralnej i zyskał uznanie zarówno szerokiej publiczności, jak i profesjonalnej krytyki. Następnie zespół przeniósł się do Praskiego Teatru Komedia, gdzie Štěpánek rozpoczął pracę jako reżyser, a od 2013 r. pełnił także funkcję dyrektora naczelnego. Pod jego kierownictwem scena repertuarowo określała się jako Centrum Dramatu Wschodniego, wystawiając nieodkrytych lub nowych autorów pochodzących ze Wschodu. W 2018 r. rozpoczął pracę jako dyrektor artystyczny zespołu teatralnego Narodowego Teatru Morawsko-Śląskiego. Z kolejnymi zespołami wyreżyserował wiele przedstawień, m.in.: „Kebab” G. Carbunariu, „Testosteron” A. Saramonowicza (Teatr Strašnice, Teatr Komedia), „Pułapka” T. Różewicza, „Penis Prawdy” P. Göbla (Teatr Komedia), „Jej Wysokość Afrodyta” W. Allena (Teatr Palmovka), „Memorandum” V. Havla (Teatr Kameralny Arena). Jest autorem kilku przedstawień m.in. „Zastávka na znamení” w reż. E. Bergerovej, „Poslední zhasne” w reż. N. Rakowskiego.

Yasmina Reza
– francuska aktorka, dramatopisarka, pisarka

Urodziła się w Paryżu w narodowościowo mieszanej rodzinie żydowskiej. Studiowała na Sorbonie oraz w szkole teatralnej J. Lecoq’a. Swoją drogę życiową zaczynała jako aktorka. W 1987 roku napisała pierwszą sztukę „Rozmowy po pogrzebie”, za którą uzyskała prestiżową nagrodę Moliera za najlepsze przedstawienie. Sztuka ta zapoczątkowała jej udaną karierę pisarską. Najsłynniejszym i najczęściej granym przedstawieniem jej autorstwa jest Sztuka (Art, 1994), które zdobyło wiele cennych nagród (w tym ponownie nagrodę Moliera) na całym świecie i zostało przetłumaczone na trzydzieści pięć języków. „Sztuka” i „Bóg mordu” uzyskały prestiżowe nagrody Laurence Olivier Award i Tony Award. Na podstawie sztuki „Bóg mordu” Roman Polański nakręcił film pt. „Rzeź”, a Reza otrzymała Nagrodę Cezara za najlepszy scenariusz. We Francji jest również znana jako bardzo dobra pisarka prozy.

Jakub Žídek
– dyrygent, dyrektor muzyczny chóru operetki
i musicalu oraz dyrektor chóru opery w Narodowym Teatrze Morawsko-Śląskim

Ukończył studia gry na organach w Konserwatorium im. L. Janáčka w Ostrawie. Następnie studiował na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Ostrawskiego, gdzie zrobił specjalizację z dyrygentury. Ukończył też brneńską Akademię Muzyczną im. L. Janáčka, gdzie studiował dyrygenturę orkiestrową.

Pracował jako dyrygent chóru operowego w Teatrze Śląskim w Opawie. Jako dyrygent goszczący współpracował, m.in. z: Filharmonią Janáčka w Ostrawie, Filharmonią w Brnie, Morawską Filharmonią w Ołomuńcu, Filharmonią B. Martinů w Zlinie. Regularnie występuje na Festiwalu Bezručova Opava, Międzynarodowym Koncercie Beethovena w Hradcu Kralove i in. Stale współpracuje z opawskim chórem Domino.

W Narodowym Teatrze Morawsko-Śląskim przygotowywał muzykę do musicali: „Dziadek Mróz” czy „Pardon My English” braci Gershwin. Brał udział w przygotowaniu światowej premiery nagrania musicalu „Marguerite” A. Boublila i M. Legranda, przedstawieniu operetki „Mam’zelle Nitouche”, musicalu „Noc na Karlsztejnie” oraz wielu innych. Z Filharmonią Janáčka z Ostrawy nagrał oryginalne utwory Borisa Urbánka do czeskiego filmu pt. „7 dni”.

Hana Fialová
– śpiewaczka, solistka Narodowego Teatru Morawsko-Śląskiego w Ostrawie

Ukończyła Konserwatorium im. L. Janáčka w Ostrawie. W latach 1994–2004 była piosenkarką zespołu country „Red Hats”, z którym koncertowała w kraju i za granicą, wydali dwie profesjonalne płyty. Od 2003 roku śpiewa w zespole operetki i musicalu ostrawskiego teatru. Zagrała m.in. w inscenizacjach: „Sześć Żon Henryka VIII”, „Camelot”, „Kat i Błazen”, Wyspa Rozkoszy, „Sugar”, „Hello, Dolly!”, „Rose Marie”, „Pardon My English”, Noc na Karlsztejnie”, „Dziadek Mróz”. W 2010 roku stworzyła tytułową rolę w nowej wersji musicalu „Marguerite” (nominacja do Nagrody Thalia 2011). Na swój wyjątkowy sposób błyszczy w muzycznym dramacie „Edith i Marlene” jako Edith Piaf, za którą to rolę otrzymała Nagrodę Thalia 2014 w kategorii operetka-musical. Gościnnie grywa na scenie dramatycznej Narodowego Teatru Morawsko-Śląskiego, a także w praskim Teatrze Hybernia i w Teatrze Miejskim Brno.

Tomáš Savka
– piosenkarz, śpiewak Narodowego Teatru Morawsko-Śląskiego w Ostrawie

Wcześnie zaczął grać na skrzypcach, a następnie na fortepianie. Pracował jako skrzypek w orkiestrze w Ambergu, gdzie jednocześnie zaczął studiować śpiew solowy. Wykształcenie muzyczne zakończył w Konserwatorium im. J. Ježka w Pradze.

Jego kariera piosenkarska rozpoczęła się w 2003 roku od zajęcia czwartego miejsca w eliminacjach konkursu „Česko hledá SuperStar”. Wydał dwa albumy. Do jego najbardziej udanych wystąpień koncertowych należy seria „Tomáš Savka '30” oraz współpraca przy międzynarodowym show jazdy figurowej na lodzie Niebieskie Ostrza.

Oprócz kariery solowej występuje w spektaklach muzycznych, m.in.: w „Miss Saigon”, „Nędznikach”, „ Producentach”, „ Drakuli”, „Baronie Münchhausenie”, „Grease”, czy w hit-musicalu „Ósmy Kontynent”.

W ostrawskim teatrze pojawił się po raz pierwszy w musicalu Evita w roli Che, za którą otrzymał Nagrodę Thali 2014.

Štěpán Pácl
– reżyser, dyrektor artystyczny Teatru Petra Bezruča

W roku 2007 uzyskał dyplom na Wydziale Teatralnym Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze, reżyserując współczesną sztukę L. Lagronovej „Królestwo”. Produkcja ta otrzymała nagrodę Marta dla najlepszego reżysera na Międzynarodowym Festiwalu Spotkania 2007.

Od 2008 roku wyreżyserował jeszcze kilka spektakli, które były pokazywane i nagradzane na festiwalach w kraju. Jego „Dorota” według M. Frydrychovej dla Teatru Švandovo w Pradze została zaproszona na międzynarodowe festiwale w Czeskim Cieszynie, Hradcu Kralové i Ołomuńcu, a „Życie codzienne”, autorski projekt Pácla, na festiwal alternatywny Small invetura 2009 w Pradze oraz na Międzynarodowy Festiwalu Teatralnym Regionów Europejskich w Hradcu Kralové.

Dwukrotny laureat Nagrody Talentów im. A. Radoka: w 2008 roku za sztukę „Koniec karnawału” Josefa Topola wyreżyserowaną we współpracy z dramatopisarką Terezą Marečkovą dla Teatru DISK w Pradze, i w 2010 roku za „Krwawy chrzest” dla Narodowego Teatru Morawsko-Śląskiego w Ostrawie.

W latach 2015–2017 był reżyserem-rezydentem najważniejszej czeskiej sceny teatralnej – Teatru Narodowego w Pradze.
Štěpán Pácl jest szefem artystycznym Teatru Petra Bezruča od sezonu 2013/2014.

Peter Gemza – aktor, choreograf, reżyser

Podczas studiów Gemza zetknął się z tańcem współczesnym. W roku 1990, razem z Tiborem Várszegi, założyli Pont Színház (Teatr Punkt) w węgierskiej miejscowości Jászberény. Ta współpraca trwa do dnia dzisiejszego i zaowocowała wieloma przedstawieniami. Od roku 1994 pracuje też we Francji, w zespole francuskiego choreografa Josefa Nadji, urodzonego w Wojwodinie. W 2001 roku we Francji ukończył Centre National de la Danse (Paryż), gdzie otrzymał formalne wykształcenie nauczyciela tańca teatralnego, a dziś uczy tańca współczesnego dzieci, a także profesjonalnych wykonawców w każdym wieku.

Od roku 2008 pracuje jako choreograf i reżyser w Teatrze im. M. Csokonaiego w Debreczynie. Początkowo jako aktor teatru, następnie – zastępca dyrektora i kierownik artystyczny, a od 2018 roku jako dyrektor. Ważniejsze realizacje debreczyńskim teatrze to: „Oratorium Chrystus” Liszta, „Noc listopadowa” Wyspiańskiego, „Don Giovanni” Mozarta, „Mistrz i Małgorzata”.

prof. Karol Horák
– słowacki pisarz, dramaturg, literaturoznawca, teatrolog

Ukończył Wydział Filozoficzny na Uniwersytecie P.J. Šafárika w Preszowie (obecnie Uniwersytet Preszowski), gdzie aktualnie wykłada przedmiot historia teatru oraz prowadzi teatr studencki. Zadebiutował prozą „Cukor” („Cukier”), za którą w 1977 roku otrzymał nagrodę wydawnictwa Słowacki Pisarz. Jest autorem wielu dramatów, wierszy, przedstawień teatralnych oraz literatury fachowej. Laureat licznych nagród, m.in. Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej w 2013 za olbrzymi wkład w rozwój kultury polsko-słowackiej, zwłaszcza za popularyzowanie polskiej sztuki teatralnej czy Krzyża Pribiny II klasy za nadzwyczajne zasługi dla rozwoju kultury Słowacji.

Prof. Peter Káša
– słowacki badacz literatury i publicysta

Ukończył Wydział Filozoficzny Uniwersytetu P.J. Šafárika w Preszowie, gdzie obecnie pracuje jako docent katedry slawistyki. Do jego zainteresowań naukowych należą: literatura XIX w., literackie stosunki słowacko-polskie i słowacko-węgierskie. Pracował jako dramaturg Teatru Lalkowego w Koszycach oraz redaktor kulturalny tygodnika „Prešovské noviny”. Pracował na Uniwersytecie Warszawskim jako lektor języka i literatury słowackiej, a na Katolickim Uniwersytecie P. Pázmánya w Budapeszcie jako lektor języka i literatury słowackiej.

Tomasz Wojewoda
– urodzony w Rzeszowie poeta, tłumacz, bloger książkowy

Z wykształcenia filolog romański, obecnie doktorant literaturoznawstwa UJ. Dotychczas opublikował trzy tomiki poezji: „Notatki z podróży” (2008), „Chleb i ziemia” oraz „Monologi spod nosa”.

Jerzy Janusz Fąfara
– poeta, prozaik, scenarzysta, wydawca

Pracował w Krajowej Agencji Wydawniczej w Rzeszowie w latach 1982–1989, później założył prywatne wydawnictwo RAF w Rzeszowie, a od 2001 – Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, któremu szefuje do dzisiaj.

Opublikował kilka tomików poezji, m.in. debiutancki „Kto lepszy” (1981) czy „Po obu stronach twarzy”. Jest autorem powieści „Dzień w którym stanąć miała ziemia”, „18 znaczy życie”, opowiadań „Jakub od stojącej rzeki”, powieści radiowych m.in. „Dzień, w którym stanąć miała ziemia” czy „Muzyka wysokich traw” dla Polskiego Radio Rzeszów, za które był nagradzany.

Elizabeth Olshey, czyli Elżbieta Oleszkiewicz
– polska wokalistka mieszkająca w Wilnie

Jest profesjonalną piosenkarką jazzową. Gra w duecie Jazz Vibrations. W roku 2017 wykonawczyni zdobyła nagrodę Grand Prix w międzynarodowym konkursie Music Talent League 2017. W międzynarodowym konkursie Baltic Voice 2017 zdobyła pierwsze miejsce. W tym samym roku została laureatką pierwszego Polonijnego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Startowała w krajowych eliminacjach Eurowizji 2018 z piosenką ,,Bejausmis” („Nieczuły”).

Anastasija Szanina – pianistka

Naukę pobierała u znanych litewskich pianistów jazzowych, takich jak Sigitas Giedraitis, Andrej Polevikov oraz Dmitrij Golovanov, brała udział w festiwalach: „Birštonas Jazz 2016“ „Galve Jazz Fiesta“, „International Jazz Day” oraz w projekcie „Vario Kirtis“ z litewską piosenkarką Viliją Matačiunaite.

Vytautas Mikalauskas – aktor, reżyser

Studiował aktorstwo w Konserwatorium Litewskim (obecnie Akademia Muzyczna i Teatralna), gdzie ukończył też studia reżyserskie. Początkowo pracował jako aktor, nagradzany na festiwalach krajowych i zagranicznych. W roku 1991 założył Teatr Królewski w Trokach i przez wiele lat był jego dyrektorem.

Większość jego inscenizacji poświęcona jest sztukom litewskich twórców, choć nie unika również literatury powszechnej. W roku 2005 objął funkcję głównego reżysera okręgu wileńskiego, a później obowiązki dyrektora i reżysera Teatru Seniora w Wilnie. Obie funkcje pełni do dziś. Napisał ponad 70 scenariuszy widowisk i spektakli teatralnych. Napisał siedem sztuk, z których kilka zostało wystawionych. Jest autorem ponad 350 artykułów publicystycznych.

Międzynarodowy Festiwal Sztuk TRANS/MISJE zrealizowano dzięki wsparciu:

 


Powrót
Do festiwalu pozostało