Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie
Dziedzictwo
Reżyser, współautor scenariusza – Robert Talarczyk
Współautor scenariusza – Remigiusz Grzela
Scenografia – Dagmara Walkowicz-Goleśny
Kostiumy – Konrad Parol
Wizualizacje – Natan Berkowicz
Reżyseria świateł – Katarzyna Łuszczyk
Choreografia/ruch sceniczny – Jakub Lewandowski
Muzyka – Hadrian Filip Tabęcki
Asystentka reżysera – Monika Soszka
Asystentka kostiumografa – Aleksandra Lipka
Prapremiera: 30 stycznia 2026 r.
Czas trwania: 135 min.
Obsada:
Ewa Dąbrowska (Zelda), Adrianna Dorociak (Jochewed/ Olga), Adrianna Kieś (Miriam-Liba), Małgorzata Majewska (Helena/ Kobieta), Sylwia Najah (Szajndł), Joanna Przybyłowska (Stara Żydówka/ Swatka), Joanna Rzączyńska (Jampolska/ Rosjanka/ Estera), Izabella Rzeszowska (Mirełe), Monika Soszka (Cipełe – dorosła/ Pani Frenkiel), Barbara Szeliga (Temerł/ Właścicielka/ Tirza Perl), Alina Świdowska (Fajgel), Małgorzata Trybalska (Klara), Ewa Tucholska (Żona Wienera/ Tamara), Lena Wiciak (Cipełe – dziecko), Daniel ‘Czacza’ Antoniewicz (Azriel), Marcin Błaszak (Cypkin), Piotr Chomik (Porucznik/ Lucjan), Genady Iskhakov (Cadyk), Henryk Rajfer (Wallenberg/ Kaminer/ Proboszcz), Rafał Rutowicz (Generał/ Jampolski/ Smirnow), Piotr Sierecki (Lekarz/ Getz/ Halpern), Piotr Siwek (Żyd 1/ Herman/ Konduktor/ Młody Człowiek), Robert Talarczyk/ Jerzy Walczak (Kalman), Mateusz Trzmiel (Meir-Joel/ Uri-Josef/ Cadok), Marek Węglarski (Menachem Mendel – Cadyk Lewitujący), Maciej Winkler (Żyd 3/ Szames/ Sorkess/ Pielęgniarz/ Dozorca), Piotr Wiszniowski (Żyd 2/ Wiener/ Szalit/ Jochanan), Gołda Tencer (Głos Przeszłości)
Muzycy: Mario Jeka (duduk, klarnet, klarnet basowy), Dawid Lubowicz (skrzypce), Piotr Maślanka (perkusja); kwartet smyczkowy Elbląskiej Orkiestry Kameralnej w składzie: Anita Jarzębska (skrzypce), Beata Sienkiewicz (skrzypce), Michał Piwowarczyk (altówka), Mariusz Mruczek (wiolonczela), Hadrian Filip Tabęcki (instrumenty klawiszowe, aranżacja i produkcja muzyczna)
Skomplikowana historia żydowskiej rodziny
Reżyser Robert Talarczyk wraz z Remigiuszem Grzelą połączyli w jedną opowieść losy bohaterów z dwóch arcydzieł Icchoka Baszewisa Singera („Dwór” i „Spuścizna”). Powstała w ten sposób wciągająca saga rodzinna, którą oglądamy na tle przełomowych wydarzeń historycznych. Powoli odchodzi stary świat, burzy się ustalony porządek: tradycja przestaje być gwarantem scalającym rodzinę. Patrzymy na wewnętrzne konflikty przez soczewkę żydowskiej wspólnoty rodzinnej, w której trudna przeszłość konfrontuje się z wyzwaniami przyszłości. To widowisko, które stawia pytania o to, kim i dlaczego jesteśmy? Co dzieje się w duszach ludzi, który utracili poczucie własnej tożsamości? Jaka jest różnica między tym jak powinniśmy, a jak możemy zareagować?
„Adaptacja Grzeli i Talarczyka przekształca wielowątkową prozę Singera w strukturę sceniczną, w której tempo narracji podporządkowane jest rytmowi obrazów, gestów i światła. Oświetlenie Katarzyny Łuszczyk podkreśla kierunki ruchu, wyodrębnia segmenty przestrzeni i nadaje scenom niemal malarski charakter. Powtarzalność gestów oraz rytmiczne pojawianie się bohaterów tworzą efekt kontinuum, w którym każdy epizod funkcjonuje jednocześnie jako wydarzenie indywidualne i fragment historii zbiorowej. Widz doświadcza w ten sposób zarówno spójności narracyjnej, jak i poczucia trwania narodu w czasie — co odpowiada literackiej wizji Singera, przełożonej jednak na język sceny”.
Wiesław Kowalski o „Dziedzictwie”