Proponując realizację dramatu St. I. Witkiewicza „GYUBAL WAHAZAR czyli Na przełęczach bezsensu” zadaję sobie pytanie, dlaczego tak łatwo (ba!), tak chętnie pozwalamy się uwięzić fikcjom, złudzeniom, ideom z gruntu fałszywym. Pytam więc o siłę (moc) fałszywych proroków. Dlaczego tak lubimy być oszukiwani. Za cenę tęsknoty za lepszym życiem (sprawiedliwym? bezpiecznym?) zgadzamy się na cierpienie, okrucieństwo, wykorzystywanie… pozwalamy sobą manipulować – sterować. Po drugie – rola Kobiety. Dlaczego przez wieki mężczyźni tak brutalnie kształtowali obraz kobiety, jako osoby, która wymaga „naprawy” – jako osoby ułomnej – gorszej?
W dramacie Witkacego – w systemie tworzonym przez Proroka (Boga) Gyubala Wahazara kobiety przymusowo zostają przekształcone (!) w kobietony, a nowy system „wychowania dziewczynek” wymaga izolacji dziecka od matki.
I pytanie trzecie – Kim jesteś? Kim jesteśmy w dziejach ludzkości? Marionetkami? I to pytanie o nieśmiertelność („przeszczepy gruczołów”). Jak zwykle w pismach St. I. Witkiewicza (także i w tym dramacie – spektaklu) padają ważkie pytania – o Prawdę – Wiarę, sens naszego zmagania się z Sobą samym, ale i z Historią.
No, i – co najważniejsze – pytanie o Tajemnicę Istnienia.
Dedykuję zatem tę realizację Mojemu Kochanemu Zespołowi, ale także Wszystkim naszym
Przyjaciołom. (Andrzej St. Dziuk)
Uwaga! W spektaklu wykorzystujemy światło stroboskopowe!
W spektaklu wykorzystywane są efekty z użyciem dymu oraz pojawia się dym papierosowy.
Spektakl dla widzów od 16. roku życia.